Četvrtak, 22. oktobar, 20h, Dvorana NSO
SVEČANO OTVARANJE
Niški simfonijski orkestar
Dirigent:
Dejan Savić / Beograd
Solista:
Đorđe Milojković, klavir / Ženeva, Švajcarska
Ludvig van Betoven / Ludvig van Beethoven (1770-1827)
Simfonija br. 7, op. 92, A-dur (1811/1812)
qwertchPoco sostenuto
Allegreto
Presto
Allegro con brio
p a u z a
Ludvig van Betoven
Koncert za klavir i orkestar br. 4, op. 58, G-dur (1805/1806)
qwertyAllegro moderato
Andante con moto
Rondo, vivace
Đorđe Milojković (1971) počinje da svira klavir kao samouk sa pet godina. Niže i srednje muzicko obrazovanje završio je u Nišu, gde je radio sa Radmilom Mančić, Dušicom Veličkovic, Mirjanom Nikolić i Svetlanom Avramović. Smatrajuci Đorđa Milojkovića najtalentovanijim i najperspektivnijim mladim pijanistom uz Aleksandra Madžara, profesor Arbo Valdma poziva ga u svoju klasu. Fakultet muzičkih umetnosti u Beogradu upisao je sa svojih šesnaest godina kao prvi na rang listi.
Do kraja studija u Beogradu osvojio je sedam prvih nagrada, a uz to nosilac je i mnogih drugih priznanja. Godine 1988. pobedio je na festivalu Zmaj u konkurenciji studenata muzickih akademija iz cele Jugoslavije. 1989. Đorđe je bio i pobednik takmicenja EPTA 1989. godine, a to je ujedno i događaj koji obeležava početak njegovih koncertnih turneja i afirmiše ga kao vodećeg jugoslovenskog pijanistu.
Godine 1990. u konkurenciji od 60 pijanista iz celog sveta, čuvena pijanistkinja Marija Tipo (direktna naslednica pijanističke škole Feruča Buzonija) izabrala je samo Đorđa Milojkovića za post-master studije (Virtuosité) na Državnom Ženevskom konzervatorijumu. Od 1993. do 1996. godine on nastavlja usavršavanje u klasi renomirane pijanistkinje Edit Fiser (najboljeg studenta legendarnog Klaudia Araua) i završava sa najvišim mogućim kvalifikacijama. Milojković je bio učesnik mnogobrojnih majstorskih kurseva tokom kojih je radio sa Voskresenjskim, Baškirovim, Krajnjevom, Belom Davidovićem, Nelsonom Gernerom, Marijom Tipo i Edit Fišer.
Na nastupima kao solista, ali i sa orkestrima u Sant Petersburgu, Moskvi, Varšavi, Amsterdamu, Ženevi, Lozani, Vevey-u, Bernu, Rimu, Firenci, Londonu, Filadelfiji, Hjustonu, Austinu, Njujorku, Đordje Milojković uvek je favorit publike i kritike. Čuveni švajcarski kritičar Jean Cossetto opisuje ga kao: ''fenomen pijanizma 21. veka čije izvođenje karakteriše originalan i jedinstven odnos prema zvuku, muzici i instrumentu, ubedljivost i snaga, čistoća linija, prava zvučna katedrala u bogatoj pijanističkoj fakturi, izražajna moć i raskošne boje”.
Đorđe Milojković sa svojim iskustvom kao asistent profesora Arba Valdme u Beogradu (1989-1991), ali i kao vodeći profesor klavira u Ženevi od 1992, aktivni, akreditovani član Udruženja pedagoga Švajcarske i glavni ekspert Švajcarske akademije muzike i muzičke pedagogije, poseduje izuzetno pedagoško umeće. Osnivač je i direktor prestižne klavirske škole u Ženevi Tradicionalna Ruska Pijanistička Škola, ciji se koncept zasniva na sintezi vrhunskih aktuelnih pravaca pijanističke pedagogije, po uzoru na Antona Rubinštajna, osnivača Petrogradskog konzervatorijuma. Jedan od ciljeva pedagoškog delovanja Đorđa Milojkovića je prenošenje bogatog Betovenovog i romantičarskog pijanističkog nasleđa Klaudija Araua, kao i Buzonijeve pijanističke estetike budućim generacijama. Đorđe Milojković je osnivač i direktor festivala Internacionalna Pijanistička Akademija Arbo Valdma u Švajcarskoj.
Dejan Savić (1957), diplomirao je dirigovanje na Fakultetu muzičkih umetnosti u Beogradu, a stekao zvanje Magistra dirigovanja na Akademiji
umetnosti u Novom Sadu, kao prvi u istoriji ove visokoškolske ustanove. Glavni je dirigent Beogradske opere i baleta od 1993. a direktor od 2001
godine. U isto vreme postao je i muzički rukovodilac kamernog orkestra Pro Classica, kao i renomiranog mešovitog hora Braca Baruh. Od 1989. do
1992. godine bio je umetnički direktor Niškog simfonijskog orkestra, a od 1993. do 1995. godine umetnički rukovodilac kamernog ansambla Pro musica.
Sudelovao je na brojnim uglednim međunarodnim horskim festivalima, osvajajući mnogobrojne nagrade i priznanja. Dirigovao je i koncert sa Velikim
simfonijskim orkestrom Bugarskog nacionalnog radija u okviru serije Atina-Beograd-Sofija u dvorani "Bulgarija". Osim ovoga, dirigovao je svim ostalim
najvažnijim grčkim simfonijskim orkestrima, uključujući Atinski i Solunski državni simfonijski orkestar. Godine 1995. dirigovao je 5 predstava Verdijeve
opere Trubadur u D.G.O.S. Operi u Dablinu, Irska.Sledeći uspeh vezan je za učestvovanje na dva koncerta u Italiji 1996. godine na
letnjim festivalima u Sv. Margeriti Ligure i Redo Emiliji, dirigujući Državnom filharmonijom iz Rusea, Bugarska.
Svoj norveški debi, Dejan Savic je obeležio zapaženim koncertom juna 1998. sa Simfonijskim orkestrom Kraljevske opere iz Osla, kojim je ova kuća zatvorila
sezonu 1997/98. Jula iste godine, Simfonijski orkestar Narodnog pozorišta iz Beograda pod njegovom upravom, prvi put je nastupio na renomiranom
Medjunarodnom festivalu u Patrasu, Grcka, gde je ostvario odličan koncert uz učešće soprana Vasilisa Papantoniu. Sa horom i simfonijskim orkestrom RTS,
kao i sa Beogradskom filharmonijom, gostovao je na grčkim festivalima "Prespes" i "Olimpija" leta 1999. godine. Kao gost Nacionalne rajnske opere iz
Strazbura, Francuska, je tokom jeseni 2000. godine dirigovao operu Hansel i Gretel nemackog kompozitora Engelberta Humperdinka (Delfin Galu), izvodeći
deset predstava u Miluzu, Kolmaru, Strazburu i Bezansonu.Tokom 2001. godine je sa Simfonijskim orkestrom Narodnog Pozorišta iz
Beograda nastupio na prestižnom Medunarodnom letnjem festivalu u Atini,sa sopranom Elenom Kelesidi, zatim je otvorio sezonu Rumunskog nacionalnog
radija koncertom i snimanjem sa pijanistkinjom Danom Boršan iKamernim orkestrom nacionalnog radija u Bukureštu, da bi u novembru
nastupio sa Državnim simfonijskim orkestrom grada Soluna u novoj dvoraniMegaron Muzikis. Kraj godine gostuje sa Rosinijevim Seviljskim berberinom u
Kamernoj operi u Solunu, kao i sa Pučinijevom operom Madam Baterflaj na Kipru (sa orkestrom Beogradske opere). Marta 2002. Beogradska opera je
po prvi put gostovala na Krfu, izvodeći Pucinijevu Tosku, Rosinijevu Pepeljugu i, pod upravom Dejana Savića, operski Gala koncert. Na jubilarnim 30.
Majskim operskim vecerima u Skoplju, za najbolju predstavu je proglašen Verdijev Rigoleto, pod njegovim rukovodstvom. Iste godine pod
njegovom dirigentskom palicom u Solunskoj operi izvedena su sa dva naslova - Betovenov Fidelio (Študer, Bejker, Kapelman) i Pučinijeva Toska (Miricoju,
Romano). Krajem iste godine, u Nacionalnoj operi Francuske iz Strazbura, dirigovao je deset predstava Evgenija Onjegina, Čajkovskog. U maju 2003. je
otvorio tradicionalni festival “Opera na trgu” u Sofiji, izvodeći sa ansamblima Nacionalne opere iz Sofije Rosinijevog Seviljskog berberina. Iste godine u decembru, sa Italijanskim internacionalnim orkestrom i horom pozorišta Ventidio Baso iz Askoli Picena u centralnoj Italiji, požnjeo je uspehe Verdijevom Travijatom.
2006. godine u nacionalnom teatru „Pergolezi“ u gradu Jeziju u centralnoj Italiji dirigovao Božićni koncert sa delima Čajkovskog i Djandomenika.
Februara 2007. u gradu Potenci i pozorištu „Francesko Stabile“, dirigovao je dve predstave Verdijevog Rigoleta, uz učešće Gradskog hora iz Bitonta i
Filharmonije „Djuzepe Verdi“ iz Salerna. U junu iste godine, je triputa sa velikim uspehom izveo Verdijevu Travijatu u prestižnoj Folksoperi u Beču.
|
